This is my property

Curated by Alexandra Athanasiadou


This is my property. A phrase heavily loaded with a sense of entitlement, even though it is nothing but fragile. It is this ambivalence that is being explored in the new works by Theodoros Zafeiropoulos, using as a springboard the limits constructed, either by barbed wires and edifices or by drawing lines on a map. In this manner instead of addressing the issue of property head-on, Zafeiropoulos works from the boundaries inwards, as he focuses on elements existing outside the urban landscape, formulating a contour to delineate it. The images show ways of defining property, be it individual, national or historical. Facing this wide spectrum it is understood that the idea at stake is that of legitimacy. In certain cases the question is direct, in some suggestive, and in others metaphorical.  Every work depicts a certain place. In order for the viewer to discover it, all he has to do is follow the Google Maps co-ordinates accompanying each title. So there is a twofold game taking place here between the analog representation of the place as suggested by the image itself and the digital information offered by the satellite. In this manner, according to the ‘reading’ applied, the viewer is directed to a different place and subsequently towards another aesthetic experience. Following this, one may see that the reeds operate as a natural border at the tri-national zone of the Great Prespa lake; the train hub is located in Eidomeni; the barb-wired fence encloses an ancient site in Pella; the bunker built under the Hodja regime as well as the contemporary pharaonic villa are located in Albania; the rocky island is no other than Imia, while the decrepit cement fence is part of the borders of Mount Athos. The issue though is not approached only through the representation of information but through the construction of the image itself, which remains consistent to the rest of Zafeiropoulos work. The works are constructed with the use of different visual media (documentary photography, digital UV prints, painting, assemblages). Yet this time, instead of creating multiple layers, he blends the qualities of different visual vocabularies and manages to demonstrate the tensions which occur inside the image. This practice is organically linked to his intention, as it allows him to explore and at the end show the volatile nature of legitimacy. The materiality is as important as the conceptual aspect of the images, since every aesthetic decision alludes to the reflective trajectory he marks while he progresses his composition. The scenery and the ephemeral elements it includes are painted and recreated, while the man-made constructions (at least on a first level) appear as realistically as possible with the use of photography. Once that is done, the image is changed once again with the intervention of a ‘manual photoshop’, as the he himself describes it. These practices place his work in a post-photographic condition, in a moment where the image in this saturated visual environment has become more than ever a field of experimentation, a tool of appropriation. The viewer is confronted with a hybrid representation which questions the familiar rules of categorization and reception. In this frame the image ‘naked’ from a specific viewing setting (the unframed images actually demonstrating the gesture) demands from the viewer time, attention and the necessity of taking a pause. Besides the phrase this is my property is stated with the same certainty from both sides, leading most of the time to a dead-end climax, as shown by the video installation which can be understood as the beginning or the end of the exhibition. An immaterial image is juxtaposed with the multilayered materiality of the rest of the images to show through the indiscernible movement on the surface of the swamp those subtle nuances which shift our perceptual field. The question then turns to us and makes us wonder what in the end is truly ours.

80 X 100 cm

This is my property

Επιμέλεια: Αλεξάνδρα Αθανασιάδου


This is my property. Αυτό είναι ιδιοκτησία μου. Μία φράση που φέρει το φορτίο μιας παγιωμένης συνθήκης, αν και στην πραγματικότητα η φύση της δεν είναι παρά εύθραυστη. Αυτή ακριβώς η αμφισημία εξερευνάται στη νέα ενότητα έργων του Θεόδωρου Ζαφειρόπουλου, χρησιμοποιώντας ως εφαλτήριο τα όρια που είτε κατασκευάζονται με κτίσματα και περιφράξεις είτε ορίζονται ως τέτοια πάνω σε ένα χάρτη. Με αυτόν τον τρόπο αντί να αντιμετωπίσει το ζήτημα της ιδιοκτησίας κατά μέτωπο, ο Ζαφειρόπουλος κινείται στα όρια του, καθώς ασχολείται με τα σημεία που διαμορφώνουν το περίγραμμά του εκτός αστικού ιστού. Οι εικόνες παρουσιάζουν διαφορετικούς τρόπους καθορισμού της ιδιοκτησίας, ατομικής, εθνικής ή και ιστορικής. Απέναντι σε αυτό το ευρύ πρίσμα γίνεται κατανοητό πως η μεταβλητή προς διερεύνηση είναι η έννοια της νομιμοποίησης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ερώτημα είναι ευθύβολο, σε άλλες υπαινικτικό και σε άλλες πάλι μεταφορικό. Κάθε έργο απεικονίζει ένα ορισμένο σημείο/τόπο. Ο θεατής για να το εντοπίσει και να το ανακαλύψει δεν έχει παρά να ακολουθήσει τις συντεταγμένες του στο google maps, όπως καταγράφονται στους αντίστοιχους τίτλους. Διαδραματίζεται δηλαδή ένα παιχνίδι σε δύο επίπεδα: ανάμεσα στην αναλογική αναπαράσταση του τόπου που προτείνει η ίδια η εικόνα και στη διανυσματική ψηφιακή πληροφορία που παρέχεται από τη δορυφορική της λήψη. Έτσι ανάλογα με την ανάγνωση, ο θεατής κατευθύνεται προς έναν άλλο τόπο, έχοντας κατ’ επέκταση και την αντίστοιχη αισθητική εμπειρία. Με αυτή την κίνηση προκύπτει ότι οι καλαμιές λειτουργούν ως το φυσικό σύνορο στο τριεθνές της Πρέσπας, ο σιδηροδρομικός κόμβος βρίσκεται στην Ειδομένη, η περίφραξη σε αρχαιολογικό χώρο της Πέλλας, το οχυρό καταφύγιο επί καθεστώτος Χότζα, αλλά και η σύγχρονη φαραωνική έπαυλη εντοπίζονται στην Αλβανία, η βραχονησίδα είναι τα Ίμια, ενώ ο μαντρότοιχος, σύνορο του Αγίου Όρους. Το ζήτημα όμως δεν προσεγγίζεται μόνο διαμέσου της αναπαράστασης της πληροφορίας, αλλά από την ίδια την κατασκευή της εικόνας, η οποία παραμένει συνεπής με το σύνολο του έργου του Ζαφειρόπουλου. Τα έργα κατασκευάζονται χρησιμοποιώντας διαφορετικά οπτικά μέσα (φωτογραφίες ντοκουμέντου, ψηφιακή εκτύπωση UV, ζωγραφική, κολλάζ). Αυτή τη φορά όμως αντί να δημιουργήσει πολλαπλές επιφάνειες, η τεχνική που χρησιμοποιεί συγκεράζει τις ποιότητες των διαφορετικών οπτικών λεξιλογίων και δείχνει τις εντάσεις που βρίσκονται εντός της εικόνας. Αυτή η πρακτική είναι οργανικά δεμένη με την πρόθεσή του να διαχειριστεί το ζήτημα της ιδιοκτησίας, καθώς του επιτρέπει να εξερευνά και εν τέλει να δείχνει τη μεταβλητότητα του όρου της νομιμοποίησης. Η υλικότητα παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο με την εννοιολογική διάσταση των εικόνων, μια και κάθε αισθητική απόφαση παραπέμπει στην πορεία αναστοχασμού που διαγράφεται από τον ίδιο, καθώς συγκροτεί τη σύνθεση. Το φυσικό τοπίο και τα εφήμερα στοιχεία που περιλαμβάνει ζωγραφίζονται και ανακατασκευάζονται, ενώ οι ανθρώπινες κατασκευές αποδίδονται (σε ένα πρώτο επίπεδο τουλάχιστον) με όσο πιο ρεαλιστικό τρόπο γίνεται διαμέσου της φωτογραφίας. Και στη συνέχεια η εικόνα με ένα κυριολεκτικά χειρωνακτικό Photoshop”, όπως ο ίδιος το έχει χαρακτηρίσει, αλλάζει για μία ακόμη φορά. Αυτές οι πρακτικές είναι που τοποθετούν το έργο του Ζαφειρόπουλου σε μία μετα-φωτογραφική συνθήκη, σε μία στιγμή όπου διεθνώς η εικόνα μέσα σε αυτό τον οπτικό κορεσμό αποτελεί περισσότερο από ποτέ πεδίο πειραματισμού, εργαλείο επανα-οικειοποίησης. Ο θεατής βρίσκεται αντιμέτωπος με μία υβριδική αναπαράσταση που αμφισβητεί τους γνωστούς κανόνες κατηγοριοποίησης και πρόσληψης. Σε αυτό το πλαίσιο «γυμνή» από την εφαρμογή ενός πλαισίου θέασης, (όπως άλλωστε στέκεται και ακαδράριστη στο χώρο) η εικόνα απαιτεί από το θεατή προσοχή και χρόνο προτάσσοντας την ανάγκη μιας παύσης. Άλλωστε, η φράση this is my property διατυπώνεται με την ίδια σιγουριά πάντοτε και από τις δύο πλευρές, οδηγώντας τις περισσότερες φορές σε μία αδιέξοδη κλιμάκωση, όπως δείχνει και το βίντεο που μπορεί να διαβαστεί ως η αρχή ή και το τέλος της έκθεσης. Μία άυλη εικόνα έρχεται σε αντιπαραβολή με τη διαστρωματωμένη υλικότητα των υπολοίπων για να δείξει μέσα από μία αδιάκριτη σχεδόν κίνηση στο νερό ενός βάλτου τις υποδόριες εντάσεις των έργων, τις λεπτές αποχρώσεις που μετακινούν το αντιληπτικό μας πεδίο. Το ερώτημα στρέφεται προς εμάς και αναρωτιόμαστε τι τελικά μας ανήκει.

45 X 60 cm

Installation View

This is my property